Pompeï bleek ook al zo’n prachtig, autovrij centrum te hebben. We parkeerden, na een rit van ongeveer drie uur, op een parkeerplaats vlak voor de verbodsborden en liepen vervolgens omhoog om de beroemde ruïnes te bezichtigen.
Ik wist niet zo goed wat ik precies had verwacht. Pompeï was eeuwenoud en wat ik vooral wist van eeuwenoude opgravingen, was dat ze meestal her en der uit wat hoopjes stenen bestonden. Toen we echter de archeologische site betraden, zag ik dat ik me wat Pompeï betrof had vergist.
Van veel gebouwen stonden de muren of delen van muren nog overeind en de ouderwetse straten waren ook nog in tact. Tot mijn grote verrassing zag ik dat beide zijden van de straat geflankeerd werden door hoge stoepen en even verderop zag ik zelfs een verhoogd zebrapad! Toevallig had ik daar vanochtend iets over gelezen op internet: dat ze vroeger met karren over deze straten reden en dat voetgangers veilig over de stoep liepen. De stenen op de weg waren zo aangebracht, dat de karren er precies nog langs konden, maar dat mensen ook veilig van de ene naar de andere kant konden lopen!
Wat ik ook zeker niet verwacht had, was de gigantische omvang van de opgraving. Die was enorm! Voor mijn gevoel konden we hier met gemak een hele dag ronddwalen zonder uitgekeken te raken.
We stapten tussen de huizen vandaan, een gigantisch plein op. Het werd omringd door ruïnes. Op verschillende plekken sprongen groepjes zuilen in het oog. En op de achtergrond, helemaal aan het andere uiteinde van het plein, de Vesuvius. De vulkaan rees duister achter de aardetinten van het stadje op in de strakblauwe lucht. Een blijvende herinnering aan de onderwerping van het stadje aan zijn heerschappij.
We liepen verder het plein op en stopten voor een groot beeld van een centaur om een selfie te maken.
We liepen verder en brachten een bezoekje aan het Casa di Fauno, een huis dat zijn naam dankte aan het kleine bronzen beeldje van een faun in het atrium en dat deels meer aan een parkje deed denken dan aan een huis.
De roadtrip van je leven 