Van Tivoli reden we naar Agriturismo La Cerra, over een weggetje dat zeker een stijgingspercentage had van twintig procent, als het niet meer was. Bovendien was het een behoorlijke kronkelweg met haarspeldbochten van honderdtachtig graden en dat bovendien langs een diep ravijn voerde. Ik stond doodsangsten uit en was blij dat mijn reisgenoot reed!
Toen ik eindelijk weer durfde te kijken omdat mijn reisgenoot zei dat we er bijna waren, zag ik recht voor me een prachtig, groot gebouw liggen met witte muren. Links van ons waren kleinere huisjes te zien met een soort terrasjes ervoor en hoger op de berg lagen nog meer van dat soort gebouwtjes. Ergens in een weiland stonden ezels en het uitzicht aan de rechterkant was werkelijk adembenemend. Het leek net of er een blauwachtig waas over de groene heuvels lag die zich golvend tot aan de horizon uitstrekten.
Vanaf de parkeerplaats was het maar dertig meter lopen. Het hoofdgebouw had een voordeur die direct naar de receptieruimte leidde, maar er waren nog drie gasten voor ons die moesten inchecken, dus we waren niet meteen aan de beurt.
Mijn reisgenoot wees met een grijns op de poppen die her en der waren neergezet om de boel aan te kleden. ‘Wie heeft bedacht dat dit nog kan?’
Ik volgde zijn blik en snapte hem meteen. Er zaten zeker vijf poppen met porseleinen hoofden op de vensterbank en op een plank boven onze hoofden die niet zouden hebben misstaan in de horrorfilm Chucky. De ruimte was in een soort Alpenstijl aangekleed, maar het was naar mijn mening niet helemaal goed gelukt. ‘O nee, als er maar niet van dat soort poppen in ons huisje zitten,’ schoot er door me heen.
Onze verblijfplaats bleek een schattig huisje te zijn met een dak uit oranje dakpannen en wit pleisterwerk aan de buitenkant, waar hier en daar een stuk muur met bakstenen doorheen piepte. Naast het huisje stond een gigantische kastanjeboom en het uitzicht vanaf de twee stoelen die buiten tegen de muur stonden was fantastisch. De weg was geplaveid met kleine klinkertjes die in een soort rond patroon waren neergelegd dat me aan een rozetvenster deed denken. Het was zo ontzettend mooi!
De roadtrip van je leven 