De volgende stad die we aandeden was Rome. In mijn eentje reed ik naar het centrum en plofte als herboren op een terrasje op Piazza Navona met een heerlijke cappucino voor me. Lekker toeristisch, want echte Italianen drinken dit alleen ’s ochtends! Het kon mij niet schelen. Ik leunde achterover en observeerde het leven op straat: de mensen die geanimeerd tegen elkaar schreeuwden maar niet boos waren, de kinderen die vlak bij de fontein op het plein speelden, de obers die af en aan snelden, en overal om me heen de prachtige barokke gebouwen uit een tijd die al voorbij was.
Rome was een heerlijke stad. Ik bestelde nog een cappucino en genoot van alle indrukken, geluiden en geuren. Hmm, de lucht van houtovenpizza dreef mijn neus binnen. Toen ik mijn koffie op had, besloot ik bij een simpele trattoria een pizza te bestellen en die meteen in een doos mee te nemen zodat ik verlaat kon gaan zitten lunchen op de Spaanse Trappen.
De witte, stenen trap strekte zich breed uit op het plein en ik nam een paar treden omhoog voor ik ergens neerstreek. Links en rechts stonden kraampjes met allerlei souvenirs en ergens een stukje verderop zat iemand met een accordeon melancholische muziek te maken. Langzaam kauwde ik op een pizzapunt en genoot van de zachte smaak van mozzarella,verse basilicum en tomatensaus zoals ze die alleen in Italië konden maken.
Op dat moment ging mijn mobiel rinkelend af in mijn tas. Ik had expres een alarm gezet zodat ik de tijd niet zou vergeten. Op de plek waar ik stond mocht ik maximaal drie uur parkeren, dus als ik geen bon wilde krijgen, moest ik nu zo’n beetje terug gaan lopen…
De roadtrip van je leven 