Van Bolzano reden we naar Florence, de stad van Dante, waar we incheckten in het hotel. We hadden inmiddels flinke trek, dus we zochten een gezellig plekje om te dineren.
Na het eten slenterden we verder door de straat. Tot we de straat uit stapten en ineens een plein ontwaarden met een gigantische basiliek: de Basiliek van San Lorenzo, waar zich ook de bibliotheek Medicea Laurenziana bevond, ontworpen door Michelangelo. Helaas was die al dicht.
We liepen verder rechtdoor, tot we even verderop bij een ander plein aankwamen. Vooraan stuitten we op de doopkapel de Battisero di San Giovanni met de drie bronzen poorten en daarachter de beroemde kathedraal de Cattedrale di Santa Maria del Fiore. Oftewel: il Duomo. De voorgevel was rijkelijk bewerkt met schilderingen, beeldhouwwerken, zuiltjes, bogen en roosvensters. We keken onze ogen uit!
We lieten il Duomo achter ons en liepen verder door de Via dei Calzaiuoli, langs de Disney Store (ook al dicht), tot de straat ineens uitkwam op een groot plein vol toeristen, met aan de overkant een soort kasteelachtig gebouw met kantelen en een toren met een klok. Het Palazzo Vecchio. We vergaapten ons aan het gebouw dat machtig boven ons uittorende in de laatste zonnestralen van de dag. Toen zakte mijn blik naar beneden. En daarvoor, naast de ingang, stond dé David, van Michelangelo. Maar dan wel een kopie van het beeld van Michelangelo, want de echte stond natuurlijk veilig binnen in een museum.
We vervolgden onze weg en verlieten het plein via een poort. Ineens waren de krioelende hoge gebouwen verdwenen en keken we uit over het water van de rivier de Arno. Aan de linkerkant, aan de overkant van het water, glooiden groene heuvels, terwijl aan de overkant recht tegenover ons de stad vrolijk verder uitdijde. Rechts zagen we een volgebouwde brug over het water, de Ponte Vecchio. Dat was vroeger een soort overdekte markt met slagers en leerlooiers en dergelijke, maar later bouwden de Medici een tunnel bovenop de winkeltjes, waar zich alleen nog edelsmeden mochten vestigen. Het gewone volk wilden ze er niet meer hebben.
We volgden de Arno naar de brug en betraden de weg die naar de overkant leidde. Zo liepen we enkele meters boven het wateroppervlakte. Ongeveer halverwege was er een uitkijkpunt en we bleven staan om uit te kijken over het water. In de verte zakte de zon steeds verder naar de horizon en kleedde de lucht en het water in goud.
De roadtrip van je leven 