Na een zenuwslopend ritje over de ring rond Strasbourg en de drukke straten van het centrum waren we eindelijk in een wat rustiger gedeelte van de stad aangekomen, met nauwe straatjes, hobbelige keien en huisjes die zo weggelopen leken te zijn van de filmset van Kruistocht in Spijkerbroek. Het witte pleisterwerk met zwarte balken die kruiselings aan de buitenkant over elkaar liepen was overal te zien. Strasbourg lag dan wel in Frankrijk, maar de hele Elzas had een Duitse uitstraling. Strasbourg lag ook vlak bij Duitsland, want de Rijn vormde de grens tussen Frankrijk en Duitsland in dit gebied en Strasbourg was daar niet ver vandaan.
We lieten ons autootje achter op de kade en liepen de straat in, waar maar dertig meter verderop het restaurant zat. Het heette Le Baeckoffe d’Alsace, met andere woorden: de bakoven van de Elzas. In ouderwetse letters stond de naam van het restaurant op de bakstenen muur. Erboven hingen geraniums in bloembakken en eronder was een rode luifel gedeeltelijk naar beneden gelaten. De tafeltjes buiten, met eenvoudige tafelkleden van rood plastic erop, lagen gedeeltelijk in de zon.
Ik greep de kans aan om eindelijk de klassieke Flammkuchen eens uit te proberen, een soort dunne pizza rijkelijk belegd met crème fraiche, stukjes spek en diverse kruiden. Iets traditionelers bestaat er niet in deze streek!
De roadtrip van je leven 